Nos

Aslında evde yaşanacak başka odalar da vardı. Ev normaldi, normal olmayan bendim. Diğer iki odaya uzun zamandır girmiyordum. Odanın birinde eşya yoktu. Tek bir tablo yaşıyordu: Vermeer’in İnci Küpeli hatunu. Onun güzel yüzüne bakamıyordum uzun zamandır; ona gözüm bir takılsa zaman duruyor, vecd haline geçiyor, aşka düşüyordum. Zaten yeterince kaybolmuştum.
Diğer odayı da işgal eden; içinde yüzlerce fikir, olay ve hikâyenin yaşandığı kitaplar kendi aralarında sohbet ediyor, engin bilgileriyle beni eziyorlardı: Felsefe kitapları birbirlerine bilgiçlik taslıyor, tarihçiler hafızayı kendine mal ediyor, psikolojikler travmalar üzerine analizler yapıyor, Fahrenayt 451 isimli bir kitap kafa ütülemeyin hepinizi yakarım diyordu. Hepsi ayrı bir telden çalıyor, dünya kendi etrafında dönüyor, bir adım ileri gidemiyordu.